Ric's movie blog

Beste films van 2008

Nadat ik 97 films uitgekomen in 2008 zag dit jaar dacht ik dat het een makkie zou worden om tot een top tien te komen. Toch zaten er slechts 17 films tussen die ik in een top tien zou stoppen en eigenlijk was er geen enkele film die voor mij dé beste film van vorig jaar is. Dat gezegd hebbende, alsjeblieft, mijn persoonlijke top tien.

10. Before the Devil Knows You’re Dead, (Lumet)

Misschien niet beter dan Dog Day Afternoon (een eerdere film van Lumet over een overval die mis gaat), maar doet er niet heel veel voor onder. Vooral Hoffman is erg sterk, evenals Finney en het plot verveelt eigenlijk nergens, wat vooral te danken is aan de niet chronologische vertelling.

09. Into the Wild, (Penn)

Deze plek heeft de film vooral te danken aan de prachtige plaatjes en het nobele (doch onrealistische) denken van McCandless. Vooral de bijrollen zijn noemenswaardig, in het bijzonder die van Hal Holbrook.

08. Juno, (Reitman)

Hartverwarmend met leuke rollen voor Ellen Page, J.K. Simmons en Jason Bateman. Waar velen zich stoorden aan het taalgebruik vond ik het een leuke toevoeging en maakte mede dat het zware thema iets luchtigs mee kreeg.

07. Gone Baby Gone, (Affleck)

Sfeervol portret van de achterwijken in Boston, waar geconcentreerd wordt op een ontvoeringszaak. Amy Ryan werd met recht geprezen voor haar rol, maar Casy Affleck mag zeker niet vergeten worden. Enige kritiekpuntje is dat de plot twists te talrijk waren.

06. Paranoid Park, (Van Sant)

Opnieuw erg sfeervol. De film blijft interessant door de niet chronologische vertelling a la 21 Grams, waardoor de kijker in het begin van de film niets weet van de protagonist en gaandeweg achter gebeurtenissen en beweegredenen komt.

05. The Dark Knight, (Nolan)

Veelvuldig geprezen misdaad thriller. Nolan voert het realisme van Batman Begins nog verder door, waardoor deze zelfs iets karikaturaals krijgt tijdens het kijken van TDK. In het geval van de laatste werkt dit realisme uitstekend, vooral door een geweldige Ledger als Joker en een sterk script.

04. Vicky Cristina Barcelona, (Allen)

Verhuizen doet Allen blijkbaar goed. Als de inspiratie op is, weet Allen, getuige Annie Hall, Match Point en nu ook Vicky Cristina Barcelona, met een verhuizing weer op het juiste pad te komen. Dit verhaal over lust en liefde doet denken aan Annie Hall en is weliswaar niet zo sterk als laatstgenoemde, maar blijft vreselijk entertaining, niet in de laatste plaats om de memorabele rollen van Javier Bardem en in het bijzonder Penelope Cruz.

03. Il y a longtemps que je t’aime, (Claudel)

Een film die me sinds ik hem een aantal maanden geleden zag, nog altijd bij blijft. Vooral Kristin Scott Thomas is meesterlijk als vrouw die na 15 jaar gevangenschap met liefde door haar zus in het gezin wordt opgenomen. Haar ontwikkeling in de film is realistisch en het helpt het verhaal enorm dat de kijker wordt beschouwd als een buitenstaander die evenveel informatie tegelijk krijgt als elk ander personage dat niet dicht bij Thomas staat.

02. The Fall, (Singh)

The Fall is zo’n film die inhoudelijk niet zoveel toevoegt, maar vooral visueel zó prachtig is, dat dat eigenlijk alles goed maakt. Daarbij helpt het dat Singh geen gebruik maakt van digitale beelden, maar dat elke omgeving waarin hij filmt ook daadwerkelijk zo bestaat als in de film. Tel daar een van de beste kind acteurtjes die ik heb gezien bij op én een stevig portie drama dat net niet te soapachtig wordt en je hebt een film die mij de volledige speelduur geboeid heeft weten te houden.

01. No Country for Old Men, (Coen)

Ik heb lang getwijfeld of ik deze film wel in mijn top 10 moest zetten, laat staan op nummer 1 moest laten belanden. Nadat je ‘em vier keer in een jaar ziet, blijft er niet veel magie over. Maar ik kan niet ontkennen dat drie van de vier keer No Country for Old Men mij constant op het puntje van mijn stoel heeft gehouden. De aangesneden thema’s zijn boeiend, de casting is perfect (vooral Lee Jones en Bardem), het besluit om nauwelijks gebruik te maken van een soundtrack pakt meesterlijk uit en cinematografie is prachtig. Uiteindelijk toch een verdiende nummer 1.

Review: Wendy and Lucy

Regie: Kelly Reichardt | Cast: Michelle Williams | Speelduur: 80 minuten| Genre: Drama

Het IFFR is misschien voor mij iets te ver weg, maar in Groningen wordt gelukkig elk jaar een mini editie gehouden. Een film waarvan voor mij al vast stond dat deze op mijn programma voor dit jaar zou staan, was Wendy and Lucy. Kelly Reichardt werd eerder al bekroond op het IFFR voor haar vorige film Old Joy en deze film werd zelfs tot beste film van het jaar uitgeroepen door de Toronto Film Critics Association, waarmee grote films als Slumdog Millionaire en Milk voorbij gestreefd werden.

Williams zal je misschien nog kunnen herinneren van het tienerdrama Dawson’s Creek, maar tegenwoordig lijkt ze meer voor kleinere indie films te kiezen in plaats van mainstream rollen. Ze speelt hier Wendy, een jonge vrouw die, praktisch blut, naar Alaska reist met haar hond Lucy in de hoop daar een baan te kunnen vinden. Onderweg stopt ze in een klein plaatsje in Oregon waar haar auto kapot gaat. Om geld te besparen steelt ze in een supermarkt wat eten, maar als ze betrapt wordt, wordt ze naar het politiebureau gebracht. Hierdoor is ze uren gescheiden van haar hond, die ze voor de supermarkt aan een fietsenstalling heeft vastgebonden. Als dan blijkt dat Lucy niet langer bij de supermarkt staat, begint een zoektocht.

Dit is niet een simpel verhaal over een verdwenen hondje; het gaat verder dan dat. Wendy and Lucy is meer een portret van een vrouw aan de onderkant van de maatschappij, vol vertwijfeling en de hoop op een beter leven; iets wat nu, meer dan ooit, actueel is. Wendy lijkt dan ook dat deel van de Amerikaanse bevolking te representeren dat zich geen enkele financiële misstap kan veroorloven, wat pijnlijk duidelijk wordt als blijkt dat Williams de reparatie aan haar auto, waarin ze praktisch woont, niet kan betalen; kleine gebeurtenissen hebben enorme gevolgen voor de rest van haar reis.

Met een oscarwaardige performance weet Williams perfect deze radeloosheid over te brengen. Dat wordt vooral duidelijk in een scene waar Lucy wegloopt en Wendy haar bij een groep lifters vindt. De afstand die Reichardt hier bewaart tussen camera en Wendy, geeft Williams de ruimte om puur met lichaamstaal haar kwetsbaarheid te tonen. De meest indrukwekkende scene in de film en tekenend voor haar broosheid is wanneer Wendy gedwongen wordt door haar budget en haar kapotte auto in de open lucht te slapen.

Ook de regie van Reichardt is gericht op deze wanhoop. Met zo min mogelijk camera bewegingen, veel close-ups en weinig muziek weet ze een realistische, bijna documentaire achtige film te maken, in tegenstelling tot het overgeromanticeerde Into the Wild; haar film is zonder opsmuk, zonder uitgestrekte landschappen en zonder ‘karakters’. Elk personage dat Wendy ontmoet is volkomen realistisch en nergens krijg je het gevoel dat het ‘typetjes’ zijn.

Ik wil niet beweren dat dit een perfecte film is. Integendeel. De film lijkt op sommige momenten nergens naar toe te gaan en de keuze voor Michelle Williams is toch enigszins geforceerd. Een van nature mooie vrouw zo lelijk mogelijk in een film neerzetten blijft enigszins apart. Iets wat Reichardt ook door had, aangezien ze Williams in eerste instantie afwees voor de rol. Desalniettemin wist Wendy me toch met een brok in mijn keel achter te laten. Uiteindelijk is dit een oprechte, eerlijke film, die je zeker niet onberoerd zal laten als je er voor open staat.

7.8/10

Verwachtingen voor 2009 (1/2)

Vorig jaar heb ik voor het hele jaar geprobeert een top tien samen te stellen van films waar ik het meeste van verwachtte, maar dat kwam niet helemaal goed. Het probleem was dat de meeste releases die later in het nieuwe jaar plaats vinden verre van zeker zijn of zelfs nog niet bekend zijn gemaakt voor Nederland. Dus doen we het dit jaar anders. Ik tel nu alleen films mee die tot mei worden gereleased en tegen die tijd zal ik deel twee posten met de overige verwachtingen, zo heb ik zelf ook een completer overzicht van wat ik volgend jaar zeker in de bioscoop wil gaan zien.

10. Frost/Nixon

Regie: Ron Howard | Cast: Frank Langella (Nixon), Michael Sheen (Frost) | Speelduur: 122 minuten | Genre: Politieke thriller | Release: 15-01-09

Deze periode in de Amerikaanse geschiedenis heeft me altijd het meest gefascineerd. Het hele Watergate schandaal is absoluut een van de roerigste periodes in de Amerikaanse politieke geschiedenis. Deze film, gebaseerd op een toneelstuk met dezelfde hoofdrolspelers draait om een populaire talkshow host die om zijn eigen carriere een boost te geven, een interview weet te regelen met Nixon na de Watergate affaire. Nixon ziet hierin vooral een poging om zijn imago wat op te schroeven, maar voorziet niet wat voor gevolgen dit gaat hebben.

09. The Curious Case of Benjamin Button

Regie: David Fincher | Cast: Brad Pitt (Benjamin Button), Cate Blanchett (Daisy) | Speelduur: 159 minuten | Genre: Fantasy, mystery | Release: 29-01-09

Sinds Finchers doorbraak met Seven heeft de beste man nog geen slechte film afgeleverd, dus als hij dan een film gaat maken met het vreemde gegeven van een man die in plaats van ouder steeds jonger wordt dan kan ik alleen maar enorm benieuwd zijn naar het resultaat. Vooral met zwaargewichten als Pitt en Blanchett in de hoofdrollen.

08. Milk

Regie: Gus van Sant | Cast: Sean Penn (Harvey Milk), Emile Hirsch (Cleve Jones) | Speelduur: 128 minuten | Genre: Drama | Release: 22-01-09

Milk vertelt het verhaal van Harvey Milk, de eerste open homoseksueel verkozen ambtenaar in Californië. Een controversieel onderwerp dus. Dat lijkt in goede handen met Van Sant (Elephant, Good Will Hunting) en Penn (21 Grams, Mystic River) en alle verschenen recensies zijn tot nu toe laaiend enthousiast. Het is alleen jammer dat de studio’s geen geld hebben uitgetrokken voor een grote promotiecampagne, dus dan moet ik maar een poging wagen.

07. Revolutionary Road

Regie: Sam Mendes | Cast: Leonardo DiCaprio (Frank Wheeler), Kate Winslet (April Wheeler) | Speelduur: 119 minuten | Genre: Drama | Release: 22-01-09

Eindelijk weer een nieuwe film van de regisseur van American Beauty. En weer is het een visie op ‘suburban life’ in de VS, alleen dit keer in de jaren ‘50. Frank en April hebben het gevoel dat hun huwelijk in het slop is geraakt, de grote vraag rijst dus: is dit alles wat er is? Een leven vol met elke dag dezelfde dingen? De tagline is dan ook ook: ‘How do you break free without breaking apart?’ American Beauty deed hier iets prachtigs mee, dus ik verwacht hier heel veel van.

06. Watchmen

Regie: Zach Snyder | Cast: Patrick Wilson (Nite Owl II), Malin Akerman (Silk Spectre II), Billy Crudup (Dr. Manhattan) | Speelduur: 163 minuten | Genre: Action, mystery | Release: 05-03-09

Watchmen kan natuurlijk niet op de lijst ontbreken. Gebaseerd op beste graphic novel ooit vertelt het het verhaal over een wereld waar superhelden bij wet verboden zijn. Na de dood van een van hen, wordt een steeds groter complot zichtbaar.
Ik hoop dat dit enigszins als The Dark Knight wordt: een serieus superhero verhaal met een donkere sfeer én een portie stevige actie. Dan kan het gewoon niet mis gaan. Het enige probleem is de regisseur, Snyder heeft er nog wel eens een handje van om het visuele aspect ver boven het verhaal te plaatsen (zie 300).

05. Doubt

Regie: John Patrick Shanley | Cast: Philip Seymour Hoffman (Father Brendan Flynn), Meryl Streep (Sister Aloysius Beauvier) | Speelduur: 104 minuten | Genre: Drama, mystery | Release 05-02-09

Deze film lijkt me eigenlijk vooral vreselijk interessant door Hoffman, aangezien ik zwaar fan ben. Het verhaal lijkt niet zoveel om het lijf te hebben: een priester die er door een zuster van word beschuldigt ontucht te hebben gepleegd met een zwart jongetje in het Amerika van de jaren ‘60. Maar hier zijn natuurlijk veel thema’s uit te halen over religie en trouw. Bovendien zijn de reacties tot nu toe behoorlijk positief.

04. The Wrestler

Regie: Darren Aronofsky | Cast: Mickey Rourke (Randy ‘The Ram’ Robinson), Marisa Tomei (Cassidy), Rachel Evan Wood (Stephanie Robinson) | Speelduur: 109 minuten | Genre: Drama | Release: 12-02-09

Iets als The Wrestler heeft Aronofsky nog niet eerder gedaan, het wordt waarschijnlijk zijn meest conventionele film tot nu toe. Toch ben ik erg benieuwd naar deze karakterstudie van een uitgebluste professional wrestler die weer in contact wil komen met z’n dochter.

03. Slumdog Millionaire

Regie: Danny Boyle | Cast: Dev Patel (Jamal Malik) | Speelduur: 120 minuten | Genre: Drama | Release: 12-02-09

Nog een gevestigde regisseur die z’n sporen wel verdient heeft met onder andere Trainspotting en 28 Days Later. Ook dit is iets anders dan we van hem gewend zijn. Een 18 jarige deelnemer aan de Indiase versie van Weekend Millionairs weet tot de laatste vraag te komen; niet omdat hij het geld wil winnen, maar om zijn liefde te bewijzen aan een van de productiemedewerkers van het programma. Vraagtekens rijzen als blijkt dat de jongen elke vraag goed weet te beantwoorden en hij wordt dan ook al snel van fraude beschuldigd. Gaandeweg in de film komt de kijker er achter hoe hij al die antwoorden toch weet.
Opnieuw lijkt me niet het verhaal, maar de uitvoering nog het meest interessante van de film.

02. Synecdoche, New York

Regie: Charlie Kaufman | Cast: Philip Seymour Hoffman (Caden Cotard), Catherine Keener (Adele Lack) | Speelduur: 124 minuten | Genre: euh, drama? | Release: 05-02-09

Tja, zoals gewoonlijk met scripts van Kaufman (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Being John Malkovich) is het vrij lastig om de film in een aantal zinnen samen te vatten. De film draait om het leven van een theater regisseur die worstelt met z’n vrouw (figuurlijk natuurlijk) en de bouw van een exacte replica van New York voor z’n nieuwste voorstelling.
Het is Kaufman’s regiedebuut, maar afgaande op z’n vorige screenplays verwacht ik een geniale film, ook al zijn de meningen hier zwaar over verdeelt.

01. The Brothers Bloom

Regie: Rian Johson | Cast: Adrian Brody (Bloom), Mark Ruffalo (Stephen), Rachel Weisz (Penelope Stamp) | Speelduur: 109 minuten | Genre: Avontuur, mystery, comedy | Release: onbekend

Dit is min of meer een guilty pleasure van me. Johson’s regiedebuut Brick is mijn favoriete film aller tijden, dus ik verwacht hier ook vrij veel van. Het probleem is een beetje dat de film onlangs is uitgesteld van januari naar mei in de VS en daardoor nog geen nieuwe Nederlandse release heeft gekregen.
Het verhaal gaat over twee broers die de beste oplichters ter wereld moeten zijn en nog een keer samen komen een rijke weduwe op te lichten. Lastiger wordt dat als een van de broers verliefd dreigt te worden op het target.

Review: Transporter 3

Ik moet toegeven, van de eerste twee Transporter films heb ik best genoten. Vooral het eerste deel nam zichzelf niet helemaal serieus en Jason Statham is gewoon mr. cool, so who can blame me? Helaas werden deze films door de meeste critici hard neergesabeld, dus toen ik zag dat deel 3 het al niet veel beter deed dacht ik, nouja, dan kan ik me hier ook nog wel aan wagen. I thought wrong.

Laten we maar met het meest positieve beginnen. Ze hebben Statham en Berleand (de koddige inspecteur) opnieuw zover gekregen om nog een Transporter film te doen. Dat zijn dan ook de enige twee lichtpuntjes in de film.

De choreografie is wel weer prima, maar begint behoorlijk saai te worden. In elke actie scene kan Statham de neiging blijkbaar niet onderdrukken om z’n shirt uit te trekken: het lijkt goddomme wel Matthew McConaughey. Als hij dan ook nog eens as usual z’n colbert en stropdas gebruikt als wapen is de kous wel af: dat deed ie de voorgaande delen ook constant.

Over het ridicule plot nog maar niet te spreken. Statham wordt in een complot getrokken om de Oekraïnse minister (Jeroen Krabbé!!!) te dwingen de dump van giftig afval toe te staan. Martin (Statham dus) moet diens dochter vervoeren en net zo lang bezighouden tot de contracten getekend zijn. Ok, ok, dat klinkt nog niet eens zo raar, I know. Maar onze ultieme badguy Robert Knepper (van Prison Break) heeft een leuke armband aan Martin vastgemaakt die ontploft als hij verder dan 75 feet verwijderd is van z’n auto.

Het ridicule zit em vooral in de rare ‘wendingen’. Als Martin Knepper opbelt, vertelt deze hem doodleuk dat zijn diensten niet meer nodig zijn en dat een amateur de auto ook wel kan besturen. Huh? Waarom dan in godsnaam zoveel moeite doen om uberhaupt een professionele transporter in te huren? Nog niet overtuigd? We gooien er nog een schepje bovenop. De badguy die roept dat ie eigenlijk een pascifist is, maar omdat iedereen hem tegenwerkt naar geweld moet grijpen. Right. Maar dan wel een half uur eerder je eigen tweede man neerknallen, opdracht geven tot moord enzovoorts, enzovoorts. Het is gewoonweg te belachelijk voor woorden.

En dan zijn we nog niet eens aangekomen bij Statham’s love interest. Het schijnt dat de producers haar, figuurlijk dan, zo van straat hebben opgepikt. En mijn god, dat is goed te merken: haar screentime is de meest tenenkrommende in de film. Er komt geen énkel woord fatsoenlijk uit en gezichtsuitdrukkingen zijn totaal misplaatst. Zelf na een aantal weken intensieve training (want dat heeft ze serieus gehad) is haar hele performance bedroevend. Hm, dat klonk misschien een beetje te Henk-Jan Smits.

Ik kom helaas echt niet verder dan een drie. Uit tien wel te verstaan. Dus:

1.5/5

The Brothers Bloom uitgesteld:(

Awh hell. De nieuwe film van regisseur Rian Johson (Brick) is álweer uitgesteld. Eerst stond de release op 18 december, toen werd dat verplaatst naar januari, maar nu krijgen we pas een worldwide release op 29 mei. Volgens de distributeur, Summit, is de timing in januari niet goed, omdat er meerdere vergelijkbare films rond dezelfde tijd uit komen. Het schijnt dat 29 mei veel beter uit komt.
Nou ja, prima. Zolang er maar een Nederlandse release in zit ben ik tevreden.

Owja, voor de mensen die niet weten waar de film over gaat. Twee broers (hence brothers Bloom) zijn de beste oplichters van de wereld en samen willen ze nog een klus afmaken, maar dat gaat natuurlijk niet als geplant. Hoofdrollen zijn weggelegd voor Adrien Brody, Rachel Weisz en Mark Ruffalo.

Review: Pride and Glory

Regie: Gavin O’Connor | Cast: Edward Norton, Colin Farrell, Jon Voight | Speelduur: 130 minuten | Jaar: 2008

Cop movies blijven altijd goed voer voor een interessant verhaal. Niemand weet eigenlijk precies wat er in de wereld achter de ‘badge’ plaats vindt en conspiracy theories zijn dan ook vaak goed voer voor een vermakelijke film.

Zo ook in Pride and Glory. Maar net als in We Own the Night, ligt de nadruk hier niet zozeer op corruptie, maar meer op familie en eer binnen de ‘force’. Norton onderzoekt de dood van vier agenten en komt er gaandeweg achter dat zijn schoonbroer (Farrell) betrokken is bij corrupte drugdeals. Dilemma. Nagel je je eigen familie aan de schandpaal en schaadt je ook nog eens de hele NYPD, maar doe je wel het eervolle, of gooi je alles in de doofpot zoals de patriarch (Voight) wil.

Een verhaal dat we de laatste twee jaar al minimaal twee maal eerder hebben gezien met het eerdergenoemde We Own the Night en Street Kings. Het maken van morele keuzes is een hot item, vooral als de protagonist het juiste doet, zoals het in een echte Hollywood productie hoort, want aan het eind van de film wil de kijker gewoon het gevoel hebben dat de politie te vertrouwen is.

Dat is ook gelijk het grootste mankement van de film; het is allemaal zo cliché dat de film gewoonweg vreselijk saai is. Het verhaal kabbelt wat voort en lijkt nergens naar toe te gaan. Alle karakters blijven op afstand, omdat ondanks de lange speelduur van meer dan twee uur, er niet genoeg aandacht wordt besteed aan karakterontwikkeling: sommige subplots voegen totaal niets toe aan het verhaal. Daardoor blijft ook het dilemma redelijk vlak. Begrijp me niet verkeerd, Norton’s morele dilemma word je lekker door de strot gedrukt, maar nergens wordt er sympathie en begrip opgewekt voor de keuze die hij eigenlijk maakt.

Dat heeft ook wel wat te maken met Norton zelf. Toegegeven, hij is een uitstekend acteur, maar de term ‘automatische piloot’ komt bovendrijven. Lichtpuntje is de bijrol van Voight als politiecommissaris met een alcoholprobleem. Hij loopt de ene helft van de film een beetje prekend en aan zijn whiskeyglas sippend rond, waarna hij de andere helft van de film loopt te tieren tegen z’n zoons.

Als je een goeie copmovie wil zien zou ik Heat nog maar eens opzetten en thuis warm op de bank gaan zitten met warme chocolademelk/whiskey/whatever, want hiervoor zou ik het herfstweer niet trotseren.

2.5/5

Review: Vicky Cristina Barcelona

This is what Woody Allen does best. Movies with pseudo-intellectual dialogue, getting his inspiration from the city he is shooting from to set the mood in an upper class setting. And I loved every minute of it.

Vicky Cristina Barcelona is a movie about opposites; about love above all other things. It tells the story of bff’s Vicky (Rebecca Hall) and Cristina (Scarlett Johansson) who share, according to the voice over, the same opinion in everything except love. While Vicky longs for a committed long-term relationship, Cristina is more of a lost soul, ever searching for that one true love who will sweep her of her feet. After deciding to travel to Barcelona for the summer they meat the attractive Juan Antonio (Javier Bardem), a bohemian painter. Although Rebecca despises him in the beginning, a difficult triangular relationship ensues between the three, further in the movie joined by Antonio’s ex-wife Maria Elena (Penelope Cruz), an insane painter herself.

Having a change of scenery seems to help Allen. Trading New York for London after hitting a slum in his career, sparked Match Point. Moving to Barcelona after the disappointing Scoop and the compelling Cassandra’s Dream, which was not really an Allenesque sort of movie, was again a great move. Not only because of the story told: the scenery does wonders for the mood. Barcelona is beautifully captured and it makes the seemingly irrational decisions more realistic and plausible. More than a setting like New York or London would’ve done.

This movie is just utterly fun. The dialogue is fresh and witty, althoug sometimes a bit to pseudo-intellectual. Vicky and Cristina as opposites is very well thought of and their casting is perfect. Introducing two opposite characters gives Allen the chance to analyse their decisions through their counter-parts. The shots he uses support the oppositional character of the movie. His use of close ups of Cristina and distant shots of Vicky fit their personality. I’d almost forget how great Juan Antiono and Maria Elena’s relationship is portrayed: they can’t live with or without each other and their bickering is really amusing.

Now While this isn’t a masterpiece like Annie Hall, where the dialogue was just more fun, this is still a movie that you should definitely see, if only because it makes you want to spend your summer in Barcelona yourself.

4/5

Arrested Development gaat tóch door. Blijkbaar.

Meldde ik een maandje geleden nog dat een AD film definitief van de baan is, omdat Michael Cera er nog niets over gehoord zou hebben, nu zie ik op IMDB een update van 20 November waarin staat dat Mitch Hurwitz en Ron Howard een deal getekend hebben voor een film. Blijkbaar krijgen we toch er toch een.

Hurwitz zal zowel het schrijfwerk als het regisseren doen, het laatste met hulp van Howard. Begin van production is nog niet bekend, laat staan een release date (ergens in 2009 gaat het gerucht), maar dat mag de pret niet drukken.